Ψιλόβρεχε χθες, όταν εγώ και η αδελφή μου, ξεκινήσαμε από το Σπαθάρι
και πήραμε το δρόμο.......,
το δρομάκι....... και φτάσαμε στο λιοχώραφο.
Παρατημένες οι ελίτσες προσπαθούν να βγάλουν τον καρπό τους κάτω από αντίξοες συνθήκες. Ποιος να τις περιποιηθεί; εμείς βέβαια!!!αλλά που να βρεθεί χρόνος..... Θα βρεθεί!! ανάγκα και οι θεοί πείθονται!!
Πόσο όμορφη όμως η φύση!! περπατήσαμε μέσα στο ψιλόβροχο μία ώρα περίπου. Στο δρόμο μας κυκλάμινα.......
"Κυκλάμινο κυκλάμινο
στου βράχου τη σχισμάδα
που βρήκες χρώματα κι ανθείς
που μίσχο και σαλεύεις
Μέσα στο βράχο σύναξα
το γαίμα στάλα στάλα
μαντήλι ρόδινο έπλεξα
κι ήλιο μαζεύω τώρα."
(στίχοι:Γιάννης Ρίτσος)
Στο δρόμο μας επίσης μανίτες (έτσι λένε στο χωριό μου τα μανιτάρια). Μανίτες που τρώγονται, αλλά και μανίτες που δεν τρώγονται, όπως αυτή η τεράστια άσπρη μανίτα (φωτό).
| Δεν τρώγεται κίνδυνος |
| Δεν τρώγεται κίνδυνος |
| Δεν τρώγεται κίνδυνος |
Τώρα όμως θα σας δείξω ένα μανιτάρι που τρώγεται!!! και τρώγεται μετά μανίας!!! σας παρουσιάζω τις κουμαρομανίτες ή αλλιώς κουμάρες!! τις μάζεψε ο Πέτρος (Πέτρος πίτμπουλ)
και ήταν πολλές!!!
| Κουμαρομανίτες: τρώγονται!!! τρώγονται!!! |
| Κουμαρομανίτες: τρώγονται!!! τρώγονται!!! |
Τις έπλυνα απαλά απαλά, τις έβαλα στην κατσαρόλα με νερό και τις έβρασα 15 λεπτά περίπου.
Τις ξέπλυνα και τις άφησα να στραγγίξουν, μετά τις αλεύρωσα και τις τηγάνισα, να ροδίσουν από όλες τις πλευρές.
Εεεεε!! τη συνέχεια την ξέρετε, ο καλύτερος μεζές με ένα κρασάκι, μπροστά στο τζάκι.